در تولید مواد تیتانیوم و آلیاژ تیتانیوم، حذف مقیاس اکسید یک مرحله بسیار مهم است و ترشی روش اصلی برای دستیابی به این امر است. قبل از ترشی، مواد تیتانیوم معمولاً نیاز به تصفیه اولیه دارند، مانند تمیز کردن قلیایی مذاب، رسوب زدایی مکانیکی، یا سندبلاست، برای حذف بیشتر کثیفی سطح و لایه های اکسید ضخیم تر، و ایجاد شرایط مطلوب برای ترشی بعدی.
برای لایه کمی اکسید تیتانیوم که در دمای زیر 600 درجه تشکیل شده است، ترشی کردن یک راه بسیار موثر برای حذف آن است. در طول ترشی، تیتانیوم با اسید واکنش شیمیایی می دهد و یون های فلزی را تشکیل می دهد و در نتیجه لایه اکسید را از بین می برد. با این حال، ترشی تیتانیوم فقط یک واکنش شیمیایی ساده نیست- بلکه شامل پدیده های الکتروشیمیایی نیز می شود.
هنگام ترشی کردن در اسیدهای مخلوط حاوی اسید هیدروفلوئوریک یا فلوراید، باید توجه ویژه ای به واکنش کاهش یون های هیدروژن شود. این یون های هیدروژن به طور بالقوه می توانند به هیدروژن اتمی یا هیدروژن مولکولی کاهش یابند. هیدروژن مولکولی تمایل به انتشار به داخل فلز دارد و هنگامی که وارد می شود، می تواند باعث شکنندگی هیدروژن شود که به شدت بر عملکرد و عمر مفید تیتانیوم تأثیر می گذارد.
بنابراین، هنگام ترشی تیتانیوم، کنترل دقیق ترکیب و نسبت محلول اسید برای جلوگیری از جذب هیدروژن ضروری است. به طور خاص، نسبت اسید نیتریک به اسید هیدروفلوئوریک همیشه باید بالای 5 باشد. کنترل این نسبت برای جلوگیری از شکنندگی هیدروژن بسیار مهم است. در عین حال، محتوای اسید نیتریک نباید خیلی زیاد باشد، زیرا اسید نیتریک بیش از حد واکنش را کند می کند، راندمان تولید را کاهش می دهد و دود زیادی تولید می کند که این فرآیند را دشوارتر می کند.
علاوه بر این، سایر پارامترهای فرآیند مانند دما و مدت زمان باید در طول ترشی کنترل شوند. دمای بسیار بالا یا زمان بسیار طولانی می تواند باعث خوردگی بیش از حد تیتانیوم شود و کیفیت سطح را تحت تاثیر قرار دهد. بنابراین، در عمل، پارامترهای ترشی باید به طور منطقی بر اساس مواد تیتانیوم، ضخامت و شدت لایه اکسید تنظیم شوند تا از نتایج بهینه ترشی اطمینان حاصل شود.
